مي گذرد و زمانه نيز هم من همچنان در سکون لحظه های پژمرده در خلوت

 خاطرات خاک خورده در هجوم دلخستگی های کشنده اسير...... و انتظار

ميکشم هوای نگاهی را که در آن پرواز دهم بغضم را.... آری ... مي گذرد ،

و تو در سکوتی تلخ چشم دوخته ای شکنجه ی قفس را...! نه سخنی که بشکند

 سکوت شبم را ، نه اشکی که ياری دهد تکه های شکسته ی دلم را ، و نه مرحمی

که التيام بخشد پر و بال زخمی ام را...! زمان مي گذرد و دست زمانه هر بار

کوله بار تنهايی ام را خسته تر از هميشه بر زمين مي زند .